ยามเช้า โลกใบนี้ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับ “ตัวเลข”
ทุกเช้า เวลา 6 โมง
หอประเมินผลที่ตั้งอยู่กลางเมือง
จะอัปเดตอันดับชุดใหม่ขึ้นมา
และอันดับนั้นเอง ที่กำหนดทุกบทสนทนาของวัน
“เฮ้ จริงดิวะ? ซินทิลลา ทะลุสี่หมื่นแล้วนะ”
“ได้ยินมาว่าเมื่อวานมันสาดน้ำใส่คนที่เดินผ่านตรง Logis Lane อีกแล้ว ทำเรื่องอะไรสักอย่างทุกวันจริง ๆ ฮะฮะ”
บนจอยักษ์ของหอประเมินผล
ตารางอันดับ “TOMOSYS (灯数)” ถูกฉายขึ้นอย่างชัดเจน
ที่นั่นมีชื่อของผู้คนสารพัดประเภท—
คนหน้าตาดี นักร้อง นักเต้น พวกปากกล้า คนขี้โกหก ขี้แย ตัวตลก
ชื่อของ “พวกที่ดึงดูดสายตาผู้คน” ทุกรูปแบบ เรียงรายอยู่เต็มไปหมด
ผู้คนในโลกนี้ ล้วนเกิดมาพร้อมกับอวัยวะหนึ่งในอก
เรียกว่า “แก่น (核 / Core)”
และว่ากันว่า ภายในแก่นนั้น ซ่อนคุณสมบัติเอาไว้สามประการ
อย่างแรกคือ “TOMOSYS (灯数)”
ตัวเลขที่บอกว่าเจ้าของแก่น “จุดไฟ” ให้ผู้คนได้มากแค่ไหน
ตัวเลขนั้นถูกบันทึกลงในอันดับทุกเช้า
และหล่อรูปโครงสร้างลำดับชั้นของเมืองนี้โดยตรง
อย่างที่สองคือ “โครเรียวคุ (Kōryoku)”
แสงสว่างของ “ตัวตนที่แท้จริง”
บางคนมีสูงตั้งแต่เกิด บางคนค่อย ๆ เพิ่มขึ้นทีละน้อยภายหลัง
แสงนี้ไม่ได้ถูกทำให้เป็นตัวเลข
แต่สีและความเข้มของมันต่างกันไปในแต่ละคน
ผู้ที่เปล่งแสงรุนแรงย่อมโดดเด่นในสายตาทุกคน
และจำนวนผู้ที่หลงใหลในแสงนั้น ก็สะท้อนกลับไปเพิ่มค่า TOMOSYS ของเขา
อย่างสุดท้ายคือ “โชวะมอน (Shōmon)”
ร่องรอยที่เกิดขึ้นเมื่อใดก็ตามที่ใครสักคนลงมือทำอะไรเพื่อผู้อื่น
ในเมืองนี้ มันถูกมองว่าเป็นหลักฐานของ “คนที่ไม่รู้จักถนอมตัวเอง”
เป็นความอับอาย เป็นคราบสกปรก
และเมื่อถูกสลักลงบนแก่นแล้ว ก็ไม่มีวันลบเลือนได้
“ดูไอ้ลุงนั่นสิ โชอมงเต็มตัวไปหมด น่าสมเพชฉิบหาย”
“โคเรียวคุ ก็แทบจะมองไม่เห็นแล้ว แบบนั้นก็จบสิ้นดีแท้”
ท่ามกลางคำพูดพวกนั้นที่ปลิวว่อนอยู่
เด็กชายคนหนึ่งหยุดเท้าลงหน้าจอยักษ์
เขาชื่อ “ลุกส์ (Lux)”
ค่า TOMOSYS ของเขามีเพียง “12”
เป็นตัวเลขเล็ก ๆ ที่ได้รับมาจากเพื่อนรุ่นเดียวกันในละแวกบ้าน
แต่ลุกส์ก็ยังฝัน ว่าสักวันหนึ่ง ชื่อของเขา
จะถูกสลักไว้บนสุดของตารางนั้น
ลุกส์:
“ผมก็… สักวัน อยากจะไปยืนอยู่ตรงแถวบนสุด…”
คำพึมพำแผ่วเบานั้น
ไปเข้าหูชายชราร่างโทรมคนหนึ่ง
ที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น
ร่างกายของเขาชำรุดทรุดโทรม
บนแก่นในอก มีรอยเส้นซับซ้อนนับไม่ถ้วนลอยขึ้นมา
นั่นคือ “โชวะมอน”
มากเสียจน ต่อให้เพ่งมอง ก็ไม่มีทางนับได้ครบ
ชายชราลึกลับยิ้มมุมปาก แล้วพูดว่า
ชายชราลึกลับ:
“เฮ้ เด็กน้อย เจ้าก็คิดจะเลือกเดินบน ‘เส้นทางที่ถูกไฟเผา’ งั้นรึ”
ลุกส์:
“…?”
ชายชราลึกลับ:
“ไฟ ยิ่งเจ้าจุดมากเท่าไหร่…
ก็มีวันที่มันเผาใครบางคนจนไหม้เกรียมได้”
ลุกส์:
“…”
ชายชรานิ่งไปพักหนึ่ง
ราวกับกำลังค้นอะไรบางอย่างจากความทรงจำไกลโพ้น
ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ
ชายชราลึกลับ:
“แต่ไฟน่ะ… เดิมทีแล้ว มันถูกจุดขึ้นมา
เพื่อให้ใครสักคน ‘มองเห็นทางข้างหน้า’ ต่างหาก”
ลุกส์:
“…?”
หลังจากนั้น ชายชราไม่พูดอะไรอีก
เพียงแค่หันหลัง แล้วเดินจากไปอย่างเงียบงัน
รอยมากมายนับไม่ถ้วนบนแก่นของเขา
ล้วนเป็นหลักฐานว่า
เขาเคยปกป้องใครบางคน
เคยทุ่มเทลงมือทำอะไรเพื่อผู้อื่น
แต่ในโลกใบนี้
สิ่งเหล่านั้นกลับถูกปฏิบัติราวกับเป็น “ความอับอาย”
ลุกส์ไม่เคยรู้
ว่าโลกใบนี้ ที่เขาเคยใฝ่ฝันถึง
ได้ทำหายไปแล้ว—สิ่งที่งดงามที่สุด
หลังจากชายชราเดินจากไป
แสงจากจอยักษ์ก็ยังคงสาดลงมาบนตัวลุกส์
บนกระดานนั้น ชื่อมากมายยังคงเต้นระยิบระยับ
และไม่มีสักชื่อเดียว
ที่เป็นของผู้ถือ “โชวะมอน”